نیمرویی در صد ثانیه

گردن کشیدم و از پنجره ی اتوبوس بیرون را ورانداز کردم و با دیدن پوسترهای متنوعی از عینک دودی فهمیدم هر چه هست به کیارستمی وابسته است. جمعیت یکدست و طرز پوشش و نحوه ی راه رفتن و اطوار گریستن و نوع آرایش و سبک پیرایش را که دیدم، دیگر مطمئن شدم فتنه ای در کار نیست و این همه جار و جنجال در رثای یکی از ما بهتران به راه افتاده...